Wilki niebieskich żołnierzy

wilki_okladkaPo zakończeniu wojny secesyjnej głównymi zadaniami armii Stanów Zjednoczonych były walka, podbój i trzymanie w ryzach Indian mieszkających na zachód od Missisipi. Wykonując tę misję, żołnierze napotykali różnorakie trudności, niektóre charakterystyczne tylko dla pogranicza, inne zaś będące po prostu zwielokrotnieniem problemów typowych dla bardziej konwencjonalnych wojen. Jednym ze sposobów rozwiązywania problemów było odwołanie się do praktyki od wieków stosowanej przez armie europejskie w Ameryce Północnej: zatrudnianie Indian jako zwiadowców i pomocników do walki z innymi Indianami. Z czasem rola indiańskich sojuszników nabrała zdecydowanie większego znaczenia, zarówno jako zwiadowców, jak i wojowników.

Trzeba odpowiedzieć na dwa podstawowe pytania. Po pierwsze, dlaczego wojsko amerykańskie w realizacji swych zadań musiało polegać na Indianach i jak zaspokajali oni potrzeby armii? Po drugie, dlaczego Indianie decydowali się służyć tym, którzy usiłowali ich podbić i odebrać ziemię?

Służba tubylców w armii amerykańskiej jest ważnym aspektem kontaktu i konfliktu między białymi a Indianami na Zachodzie. Dla wielu Indian była ona ważną formą interakcji z kulturą i społeczeństwem białych Amerykanów – pierwszym znaczącym zetknięciem się ze stylem myślenia i działania białych. Dla indiańskich zwiadowców była sposobem uczestniczenia w kulturze białego człowieka, o wiele atrakcyjniejszym niż jednorazowe przyjęcie kultury obcej w całości, czego pragnęły władze cywilne. Niektórzy wojskowi uważali, że asymilacja to proces długofalowy, gdy opowiadali się za wykorzystaniem indiańskich pomocników w armii.

Służba indiańskich zwiadowców jest więc fragmentem zarówno historii armii amerykańskiej, jak i historii Indian. Z łatwością można ocenić wojskową wartość indiańskich sojuszników, ponieważ wielu białych oficerów szczegółowo wyjaśniało, dlaczego byli potrzebni i do jakich zadań ich kierowano. Trudniej za to ustalić motywy samych zwiadowców, ponieważ patrzyli oni na życie z innej perspektywy kulturowej. Co więcej, tylko nieliczni mówili po angielsku, co było warunkiem, aby ich poglądy zostały zanotowane. Z tego samego powodu trudno ocenić wpływ służby wojskowej na zwiadowców i ich społeczności. Jeśli mamy rozumieć dzieje amerykańskich Indian i ich stosunków z białymi, ten aspekt historii musi zostać dokładnie zbadany.

Temat ten nie był całkowicie pomijany w dotychczasowych analizach. Historycy badali okres wojen indiańskich, analizowali konkretne kampanie przeciw Indianom i opisy poszczególnych plemion. Jednak w żadnym przypadku indiańscy zwiadowcy nie stali się głównym przedmiotem zainteresowania badaczy.

(ze Wstępu)

Thomas W. Dunlay

Wilki niebieskich żołnierzy

Indiańscy zwiadowcy i jednostki pomocnicze w armii Stanów Zjednoczonych w latach 1860–1890

przeł. Bartosz Hlebowicz

TIPI, ISBN 978-83-62490-13-4, Biblioteka „Tawacinu” nr ?

więcej: Księgarnia w tipi – tipibooks.pl